Hər zaman geriyə dönmək üçün də risk etmək olar...

O çox xoşbəxt idi. Azadcasına dağ dərə demədən gəzib-dolaşırdı... Yanında nə bir dostu, nə də arxasında düşməni vardı... Həyat onunçün həddindən artıq azad, rahat və qayğısız keçirdi. Düşünürdü ki hər şey belə də olmalıdır... Nə vaxtsa, nələrinsə dəyişəcəyini, Nələrinsə pisləşəcəyini və ya hər şeyin daha gözəl ola biləcəyini ağlına belə gətirmirdi... Həyatı yalnız bir şeydən ibarət idi...Qayğısızlıq...
Bu dağdan o dağa, Bu təpədən o təpəyə atılıb düşürdü.
 Və yenə də elə qayğısız keçən günlərdən biri idi. Yenə də səhər durdu. Səhər yeməyini otladı və gəzməyə başladı. Bu gün nə isə biraz sıxıcı keçir deyəsən günü. Qaçır amma maraqsız görünür ətrafındakı dağlar. Gəzir ayağının altındakı torpaq onunçün heç də əvvəlki hissi vermir nədənsə... Ətrafına baxdı. Bu nədir belə? Onun sevincini paylaşacağı, dərdini bölüşəcəyi kimsəsi yoxmuş axı. Onun da özü kimi birisinə ehtiyacı var imiş. O da deyəsən yalnızlıqdan bezibmiş. Amma bunu hələ də kəşf edə bilmirmiş. Həyatında nələrinsə əksik olduğunu hiss etsə də nə olduğunu bilmirdi. Sonda anladı.

Mənim Zaqatalam!!!

Yollar kimilərini ayıran, həsrətin əsasını qoyan uzun və zalım yollar. Kimilərini isə birləşdirən bir-birlərinə daha da yaxınlaşdıran həssas qəlbli ürəyiyumşaq yollar. Siz nə gözəlsiniz, nə də füsunkar. Bəs sizdə nə varki insanlar sevir? Doğrudur, Qəddarlar insanları daha çox cəlb edir bəlkə də! Amma yenədə...
Arxamda böyük, pinti bir şəhər və şəhərdə qarışqa tək görünən sürətdən başqa bir şey bilməyən, metrolarda “keçmiş bank borclarını xatırlayaraq” üzlərini turşudan, yolu səhv keçərkən yanında siqnal çalan sürücülərə bağıran insanlar... Qarşımda isə, yamyaşıl, Şipşirin, daha mehriban, İnsanların daha yavaş yaşadıqları, ömürlərini daha keyiflə sürdükləri, kiçik bir şəhər. Sən necə də gözəlsən! Sevirəm səni! Məni çox haqsızlıqlara uğratsan belə... Mənə çox xainliklər etsən belə. Kirli də olsan. Çox xainləri qoynunda bəsləsən belə... Və hətta nə qədər qəddar olsan belə...Sevirəm səni mənim gözəl şəhərim... Səni gördüyümdə-hətta səni yox yalnızca şiş papaqlı dağlarını belə uzaqdan gördüyümdə, qəlbimdə həyəcan, gözlərimdə işıq hiss edirəm.